Wpisz czego szukasz

Wybierz kategorie

Strona główna > Rewitalizacja > Materiały > Ustawa o rewitalizacji jako narzędzie ochrony dziedzictwa

Ustawa o rewitalizacji jako narzędzie ochrony dziedzictwa

Wpis należy do kategorii:

Rewitalizacja to szerszy proces oznaczający walkę z degradacją m.in. społeczną czy przestrzenną, prowadzony w celu polepszenia jakości życia mieszkańców.

Przeprowadzanie procesu rewitalizacji w gminach w ostatnich latach było pod wieloma względami problematyczne. Występowała potrzeba jasnego doprecyzowania tego, czemu tak naprawdę ma służyć rewitalizacja, i w jaki optymalny sposób należy podejmować konkretne czynności związane z rewitalizacją. Cele te stały się inspiracją dla uchwalenia przez Sejm Ustawy z dnia 3 listopada 2015 r. o rewitalizacji. Przed wejściem w życie przedmiotowej ustawy rewitalizowano wiele obiektów i obszarów, nieraz w sposób dość chaotyczny, często ograniczając się do doraźnych remontów. Trzeba pamiętać, że rewitalizacja to szerszy proces, oznaczający walkę z degradacją, m.in. społeczną czy przestrzenną, prowadzony w celu polepszenia jakości życia mieszkańców.

Ustawa określa zasady oraz tryb przygotowania, prowadzenia i oceny rewitalizacji. Przede wszystkim zajmuje się prowadzeniem procesu rewitalizacji. W szczególności oznacza to charakterystykę związanych z rewitalizacją uchwał rady gminy, a także trybu i konsekwencji ich podejmowania.

Proces rewitalizacji rozpoczyna się podjęciem uchwały wyznaczającej obszar rewitalizacji i obszar zdegradowany (zob. art. 8–13 Ustawy) przez radę gminy. Uchwała jest aktem prawa miejscowego powszechnie wiążącym. Zawiera skutki i obowiązki dotyczące bezpośrednio wszystkich właścicieli i użytkowników nieruchomości objętych obszarem rewitalizacji (do których to obowiązków można zaliczyć możliwość ustanowienia na rzecz gminy prawa pierwokupu oraz możliwość wprowadzenia zakazu wydawania decyzji o warunkach zabudowy). Omawianą uchwałę można zaskarżyć do sądu administracyjnego. Bez podjęcia tej uchwały nie są możliwe dalsze działania związane z rewitalizacją.

Następnie w ustawie scharakteryzowano gminny program rewitalizacji. Od strony formalnej również uchwala go rada gminy (art. 14–24). Jednak program ten nie jest, tak jak uchwała w sprawie obszaru rewitalizacji, aktem prawa miejscowego powszechnie wiążącym, ale raczej pewną wizją, koncepcją dalszych działań (nie można jej więc zaskarżyć do sądu). Najważniejsze w tym programie będą propozycje przedsięwzięć rewitalizacyjnych, czyli faktyczna odpowiedź na pytanie, jak ograniczyć lub zlikwidować konkretnie występujące na danym obszarze rewitalizacji problemy społeczne, gospodarcze, środowiskowe, przestrzenno-funkcjonalne i techniczne.

Kolejne zawarte w ustawie o rewitalizacji rozwiązania to Specjalna Strefa Rewitalizacji (art. 25–36) oraz miejscowy plan rewitalizacji (art. 37f–37i znowelizowanej przez ustawę o rewitalizacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). O tym, czy w danym konkretnym przypadku narzędzia te będą wykorzystywane, przesądzi gminny program rewitalizacji. Oba akty mają moc powszechnie wiążącą, podobnie jak uchwała wyznaczająca obszar rewitalizacji. Wyznaczenie Specjalnej Strefy Rewitalizacji pozwoli utrzymać w mocy w dłuższej perspektywie czasowej ograniczenia wprowadzone przez uchwałę wyznaczającą obszar rewitalizacji. Ponadto ustanowienie takiej strefy znacząco ułatwia usuwanie lokatorów z mieszkaniowego zasobu gminy, a także przeprowadzenie wywłaszczeń (w obu przypadkach chodzi o konsekwencje na stałe w celu ułatwienia realizacji przedsięwzięć rewitalizacyjnych).

Z kolei miejscowy plan rewitalizacji to specjalny rodzaj miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Może on zmuszać użytkowników przestrzeni do zaprzestania prowadzenia na konkretnych nieruchomościach działalności handlowej i usługowej (władze gminy uzyskują więc możliwość daleko idącej ingerencji w poszczególne działania). Inne ważne rozwiązanie, którego podstawy mogą być zawarte w planie, to umowa urbanistyczna. Polega ona na porozumieniu z inwestorem inwestycji komercyjnej, na podstawie którego uzyska on możliwość realizacji swojej inwestycji w zamian za wcześniejszą realizację zabudowy korzystnej dla gminy z punktu widzenia celów rewitalizacji (np. budynków mieszkalnych czy infrastruktury technicznej).

Osobna część ustawy o rewitalizacji została poświęcona partycypacji społecznej (art. 5–7). Obejmuje ona zarówno konsultacje społeczne, jak również tworzenie specjalnego organu doradczego – Komitetu Rewitalizacji.

 

Źródła:

http://www.urbanistyka.info/content/polityka-rozwoju-i-rewitalizacja-miast-w-polsce-na-tle-standard%C3%B3w-unijnych-w-zakresie-planow (dostęp: 17.09.2017).

http://uml.lodz.pl/rewitalizacja/gpr/ (dostęp: 17.09.2017).

 

Autor: Maciej J. Nowak

Czy artykuł był pomocny?
Powiązane Baza Wiedzy (0)
    Powiązane Ścieżki działania (0)
      Powiązane Dobre Praktyki (0)
        Powiązane Narzędzia (0)
          Powiązane Akty Prawne (0)
            Powiązane Rewitalizacja (0)
              Powiązane Publikacje (0)

                Wpisz czego szukasz