Wpisz czego szukasz

Wybierz kategorie

Strona główna > Baza Wiedzy > Zasady formułowania zapisów w planie miejscowym – w kontekście ochrony zabytków

Zasady formułowania zapisów w planie miejscowym – w kontekście ochrony zabytków

Wpis należy do kategorii:

Ponieważ plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, mają do niego zastosowanie zasady techniki prawodawczej, określone w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej”.

Przywołać tu na­leży zwłaszcza następujące przepisy:
§ 5 – przepisy ustawy redaguje się zwięźle i syntetycznie, unikając nadmiernej szczegó­łowości, a zarazem w sposób, w jaki opisuje się typowe sytuacje występujące w dzie­dzinie spraw regulowanych tą ustawą.
§ 6 – przepisy ustawy redaguje się tak, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresa­tów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy.
§ 7 – zadania w ustawie redaguje się zgodnie z powszechnie przyjętymi regułami składni języka polskiego, unikając zdań wielokrotnie złożonych.
§ 11 – w ustawie nie zamieszcza się wypowiedzi, które nie służą wyrażaniu norm praw­nych, a w szczególności apeli, postulatów, zaleceń, upomnień oraz uzasadnień formu­łowanych norm.

Również zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu miejscowego planu zagospodarowania przestrzen­nego plan miejscowy zawiera określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów. Oznacza to, że niedopuszczalne jest w planie uzależnianie możliwości określone­go zagospodarowania terenu od uzyskania uzgodnień lub wyników analiz – takich jak uprzednie uzgodnienie z organem ochrony zabytków czy też przeprowadzenie badań archeologicznych albo sporządzenia gminnego programu ochrony zabytków

Jeżeli natomiast chodzi o wymogi proceduralne, które są przewidziane przez inne ustawy, to powielanie w planie miejscowym takich przepisów proceduralnych naru­szać będzie nie tylko określone w art. 15 u.p.z.p. ramy regulacyjne, ale również, bę­dzie naruszeniem zasad techniki prawodawczej. Zgodnie z § 118 w związku z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej” w uchwale rady gminy nie powtarza się przepisów ustaw, ra­tyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Nieprawidłowe będą przykła­dowo takie ustalenia, jak będący powieleniem przepisów zawartych w u.o.z.o.z. wymóg uzyskania pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy obiektach wpisanych do rejestru zabytków albo wynikający z przepisów Prawa budowlanego wymóg uzgadnia­nia tych robót przy obiektach niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, gdyż wymogi te wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

Naruszenie tego zakazu i wprowadzenie do uchwały przepisów ustawowych po­woduje nieważność tych przepisów. Zatem nieprawidłowe jest uzależnianie przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków uzgodnienia planu miejscowego do wpro­wadzenia takich zapisów do treści ustaleń planu.

Znalazło to potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych które wskazywały, że u.o.z.o.z. kompleksowo określa przedmiot, zakres i formy ochrony zabytków, w ra­mach których określone zostały również obowiązki osób prowadzących badania, prace czy też podejmujących inne działania przy zabytkach i odpowiadające im prawne formy działania organu konserwatorskiego. Kompetencje i zakres zadań Wojewódzkiego Kon­serwatora Zabytków w tym zakresie wynikają z ustawy, a rada gminy, nie jest władna modyfikować – poprzez poszerzanie kompetencji tego organu – w drodze aktu prawa miejscowego zakresu zadań Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w niej określo­nych. Niedopuszczalne jest nadto rozszerzenie zakresu jego normowania na inne przy­padki niż te, które zostały określone w materii ustawowej (dodatkowe obowiązki uzgod­nień, nie przewidziane ustawą). Taka sytuacja zachodzi przykładowo, gdy obowiązek uzyskania pozwolenia konserwatorskiego rozciąga się na wszelkie zamierzenia inwe­stycyjne związane z pracami ziemnymi podejmowanymi w strefie ochrony zabytków archeologicznych. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 01 grudnia 2011 r. II SA/Wr 629/11; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 241/11wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 636/10; wyr. z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 594/10 ).

 

Ustalenia dotyczące zabytków w aktach planistycznych z zakresu rewitalizacji

Aktami planistycznymi z zakresu rewitalizacji są: gminny program rewitalizacji i miej­scowy plan rewitalizacji. Miejscowy plan rewitalizacji jest szczególnym rodzajem planu miejscowego. W aktach tych nie wprowadzono szczegółowych wymagań dla uwzględ­niania problematyki ochrony zabytków. Jednak z uwagi na ich częste powiązanie z tą problematyką, szczególnie ważne staje się właściwe zajęcie stanowiska przez organy ochrony zabytków jako organy współdziałające, zgodnie z przepisami przewidziany­mi dla planu miejscowego. Przy uzgadnianiu miejscowych planów rewitalizacji należy zwracać szczególną uwagę na zmianę przeznaczenia terenów albo dopuszczalność zmiany funkcji i gabarytów obiektów budowlanych, które mogą skutkować niekorzyst­nym oddziaływaniem na materię zabytków.

 

Źródła prawne:

Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie „zasad techniki prawodawczej”.

 

Dowiedz się więcej:

Usługa szkoleniowa na potrzeby pracowników urzędów ochrony zabytków w Polsce. Materiały szkoleniowe. Procedura administracyjna i przepisy prawnej ochrony zabytków (poziom zaawansowany), MindLab, Narodowy Instytut Dziedzictwa, Warszawa 2017.

 

Autor: Anna Fogel

Czy artykuł był pomocny?
Powiązane Baza Wiedzy (7)
Powiązane Ścieżki działania (0)
Powiązane Dobre Praktyki (0)
Powiązane Narzędzia (0)
Powiązane Akty Prawne (0)
Powiązane Rewitalizacja (0)
Powiązane Publikacje (0)

Zobacz także

Wpisz czego szukasz