Ustalenia aktów planistycznych w planie miejscowym

Przewiń w dół
Opublikowano:
Artykuł należy do kategorii:

Ustalenia aktów planistycznych w planie miejscowym

Miejscowy plan zagospodarowana przestrzennego pełni rolę narzędzia określającego zasady i kryteria ochrony obiektów zabytkowych.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współcze­snej.

Ustalenia planu miejscowego powinny ponadto spełniać wymogi § 4.4 Rozpo­rządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakre­su projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc zawierać ustalenia dotyczące zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, a także określenie terenów i obiektów chronionych ustalenia­mi planu, w tym nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w sposobie zagospo­darowania terenów.

Jak już wskazano, zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 2 u.o.z.o.z., w planie miejscowym uwzględnia się w szczególności ochronę innych zabytków nieruchomych, znajdujących się w gminnej ewidencji zabytków.

Niezależnie od reżimu prawnego wynikającego z ustanowienia formy ochrony za­bytków oraz konieczności uwzględniania zabytków ujętych w gminnej ewidencji za­bytków, plan miejscowy może również wprowadzać ochronę pozostałych obiektów i obszarów z uwagi na ochronę zabytków. Takie ustalenia planu miejscowego stają się samodzielną formą ochrony zabytków. Oznacza to, że zarówno dla obszarów/ obiektów wpisanych do rejestru zabytków można ustanawiać niezależnie ochronę w planie miejscowym, jak i już po ustanowieniu ochrony w planie miejscowym moż­na dokonać wpisu obszaru lub obiektu do rejestru zabytków. W takim przypadku ostateczny reżim prawny będzie kształtowany przez oba źródła, z zastosowaniem zasady stosowania przepisów bardziej restrykcyjnych.

W planach miejscowych, oprócz wskazywania obiektów będących zabytkami, wpro­wadzane są również ustalenia dotyczące ich ochrony. W praktyce w planach miejsco­wych rozdziela się tę materię na:

  1. część informacyjną – wskazanie obiektów już obję­tych formami ochrony zabytków albo znajdujących się w ewidencji zabytków
  2. część zawierającą ustalenia – które mogą być wprowadzane zarówno jako konkretne nakazy i zakazy dotyczące zabytków, jak i jako wyznaczenie stref ochrony konserwatorskiej. Zwłaszcza te ostatnie sprawiają dużą trudność interpretacyjną, gdyż tryb ich ustanowienia nie wynika wprost z przepisów. Artykuł 19 ust. 3 u.o.z.o.z. wska­zuje, że w planie miejscowym ustala się, w zależności od potrzeb, strefy ochrony kon­serwatorskiej obejmujące obszary, na których obowiązują określone ustalenia planu miejscowego: ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków. Oznacza to, że strefy ochrony konserwatorskiej mieszczą się w formie ochrony zabytków, jaką są ustalenia w planie miejscowym.

 

Źródła prawne:

Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2016 r. poz. 778, ze poźn. zm.).

Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. 2003 nr 162 poz. 1568).

 

Dowiedz się więcej:

Usługa szkoleniowa na potrzeby pracowników urzędów ochrony zabytków w Polsce. Materiały szkoleniowe. Procedura administracyjna i przepisy prawnej ochrony zabytków (poziom zaawansowany), MindLab, Narodowy Instytut Dziedzictwa, Warszawa 2017.

 

Autor: Anna Fogel 

Czy artykuł był pomocny?

Zobacz także