Tryby rektyfikacji decyzji administracyjnej (sprostowanie, uzupełnienie, wyjaśnienie)

Przewiń w dół
Opublikowano:
Artykuł należy do kategorii:

Tryby rektyfikacji decyzji administracyjnej (sprostowanie, uzupełnienie, wyjaśnienie)

Rektyfikacja decyzji jest sprostowaniem lub uzupełnieniem decyzji administracyjnej zawierającej wadę mało istotną. Artykuł omawia sposoby, w jaki sposób można rektyfikować decyzje administracyjne wydane z omyłkami lub uchybieniami.

Do trybów tzw. rektyfikacji decyzji należą:

  • uzupełnienie co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach (art. 111 K.P.A.);
  • sprostowanie z urzędu lub na żądanie strony w drodze postanowienia w wypadku gdy wystąpią błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach (art. 113 § 1 K.P.A.).

Odnosząc się do możliwości sprostowania błędów pisarskich należy przyjąć, że „w przypadku, gdy błąd w oznaczeniu strony polega na oczywiście mylnym podaniu nazwiska lub imienia albo adresu zamieszkania strony, to decyzja może być sprostowana w trybie art. 113 § 1 K.P.A. W przypadku natomiast, gdy jako stronę oznaczono podmiot, który nie był i nie może być stroną postępowania, bowiem postępowanie nie dotyczyło jego interesu prawnego lub obowiązku, to taka decyzja jest obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.P.A., czyli że decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie” (wyrok WSA w Warszawie w z 19.10.2007, VI SA/Wa 949/07). Tym samym sprostowanie decyzji nie może być traktowana jako środek naprawienia błędów popełnionych na etapie stosowania prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19.10.2006 r., sygn. II OSK 1168/05). Nie może być też furtką do ponownej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznego rozstrzygnięcia (wyrok WSA w Warszawie z 27.04.2006 r., sygn. I SA/Wa 1663/05).

 

Dodatkowo organ, który wydał decyzję, może wyjaśnić w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji (art. 113 § 2 K.P.A.). Należy podkreślić, że z literalnej treści tego przepisu wynika, że postępowanie to nie może być wszczęte z urzędu. Natomiast przedmiotem „wyjaśnienia” może być tylko to, jak organ rozumiał własne rozstrzygnięcie (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 03.10.2010 r., sygn. II SA/Gd 603/09). Oznacza to, że „wyjaśnienie może odnosić się w swym zakresie tylko do treści ujętej (zawartej) już w decyzji, która nie jest jedynie wystarczająco jasna, czy też zrozumiała dla strony (lub organu egzekucyjnego) i nie może wychodzić poza nią i wkraczać w kwestie, choć bezpośrednio graniczące ale nie tożsame jednak z treścią decyzji (obszarem zawartych w niej rozstrzygnięć)” (wyrok NSA z 3.04.2008 r., sygn. II GSK 447/07).

J. Brudnicki, analizujący problem wyjaśniania i prostowania treści decyzji o wpisie do rejestru zabytków w kontekście wad i uchybień tkwiących w tym rejestrze, trafnie przyjmuje, że art. 113 § 1 i 2 K.P.A. nie jest właściwym środkiem prawnym dla usunięcia wad tkwiących w rejestrze oraz doprecyzowania treści poszczególnych wpisów, słusznie przestrzegając zarazem, że „[w] kontekście zarówno wyjaśnienia treści decyzji, jak i jej prostowania, należy zauważyć, iż nierespektowanie właściwości i zakresu przedmiotowego wskazanych trybów prowadzić może do arbitralnych rozstrzygnięć, które zamiast służyć usuwaniu wątpliwości powodować będą dodatkowe komplikacje”[1].

 

Rozpatrywanie możliwości sprostowania decyzji musi być każdorazowo badane na tle konkretnej sprawy, jako, że „to, co może być uznane za oczywiste w jednym układzie stosunków faktycznych, może tę cechę stracić, gdy układ ów ulega zmianie, choćby w relatywnie niewielkim stopniu. Pojęcie <<oczywistej omyłki>> ma wszak charakter niedookreślony, odsyłający do systemu pojęć i ocen pozaprawnych, wyłączający w konsekwencji automatyzm przyjmowanych kryteriów na rzecz pewnej elastyczności, pozwalającej urealnić dokonywaną kwalifikację prawną i dopasować ją do różnych, nierzadko niepowtarzalnych i jednostkowych aspektów badanej sytuacji” (wyrok NSA z 19.05.2008 r., sygn. I FSK 732/07).

 

[1] J. Brudnicki, Problem wyjaśniania i prostowania treści decyzji o wpisie do rejestru zabytków w kontekście wad i uchybień tkwiących w tym rejestrze, Kurier Konserwatorski nr 10/2011, s. 49)

 

Dowiedz się więcej:

Usługa szkoleniowa na potrzeby pracowników urzędów ochrony zabytków w Polsce. Materiały szkoleniowe. Procedura administracyjna i przepisy prawnej ochrony zabytków (poziom zaawansowany), MindLab, Narodowy Instytut Dziedzictwa, Warszawa 2017.

Adamiak B., Borkowski J., Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2016.

Brudnicki J., Problem wyjaśniania i prostowania treści decyzji o wpisie do rejestru zabytków w kontekście wad i uchybień tkwiących w tym rejestrze, Kurier Konserwatorski nr 10/2011.

Federczyk W., Klimaszewski M., Majchrzak B., Postępowanie administracyjne, Warszawa 2015.

Wierzbowski M.,Szubiakowski M., Wiktorowska A., Postępowanie administracyjne – ogólne, podatkowe, egzekucyjne i przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2015.

Woś T. (red.), Postępowanie administracyjne, Warszawa 2015.

 

Autor: Katarzyna Zalasińska

 

Czy artykuł był pomocny?

          Zobacz także